X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی
آه از آن روز.... سروده ای از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : دوشنبه 17 دی‌ماه سال 1386

آه  از  آنروز     که   قلبم   لرزید

مثل  آن سنگ  که  افتاد  در آب

کوه ء عشقی   بدرون   پر  آتش

شد   بدریای   دل  ء من    پرتاب

روحم از آتش د ل  سوزان   شد

دلم  از شور و شرء عشق  کباب

گیج از  آن جام ء پر از  باده   مهر

مست چون گرمی پرشور شراب

بی خبر از خود واز هرچه که بود

باتو  در   عالم  ء بیداری   و خواب

بر   سبکبال  پر ء عشق    سوار

باتو از  عشق  و  محبت  سیراب

با تو   جویندهء   هستی و   امید

با تو پیدا  شده  و   هستی  یاب

آن نگاهت به زبان گوئی  عشق

بر همه پرسش من بود   جواب

زندگی  باتو  مرا شور  و  نشاط

بی تو بیروح تر از عکس به قاب

بی خبر  از غم   دوری  و فراق

بی خبر زآنکه همه بوده سراب

هجر   تو   آمد   و   ویرانم   کرد

دلشکستم به سهولت  چو  حباب

رفتی از خانه دل بی منو   عشق

رفتی از دیده من   همچو  شهاب

بی تو   در  خانه ء اندوه  و  فراق

من فقط  ماندم  و اندوه  و  عذاب

آمدی   دیر    و  شتابان     رفتی

دل فنا کردی و رفتی  به  شتاب

باتو دل    خانهء    گلهای    امید

بی تو یک کلبه ء محزون و خراب

دل  هجران زد   ...  بیمارء  فراق

در  طپش های   مداوم  بی تاب

همچنان دیده  بدر  دوخت   نگاه

کرده  هر ثانیه  را  بی تو  حساب

به سراپا ..به هر آن ثانیه سوخت 

همچو پیری شده در  اوج  شباب

بیش از این قدرت من نیست  بیا

تو  اسیر قفس  خود   را    دریاب

 

 سروده فـرزانه شـیدا (سال 1363)