صدسال تنهایی وگابریل گارسیا مارکز:به قلم آقای سید محمد آتشی

 
به قلم آقای سید محمد آتشی
 
 
صدسال تنهایی وگابریل گارسیا مارکز:
 
 

گابریل گارسیامارکز(G.G.marquez)،متولد1928،

 

دریکی ازشهرهای کوچک ناحیه ی آتلانتیک استوایی است.

 

گرمای استوایی وانزوا وتنهایی درشهرمحل تولد مارکز که شهری

 

 پرت ودورمانده می باشد،بیشتر آثاراین نویسنده مشهوررا تحت الشعاع

 

 قرار داده است.اودربوگوتا(Bogota)،به تحصیل پرداخت وسپس

 

 به حرفه ی روزنامه نگاری روی آورد.

 

درونروئلا،پاریس،مکزیکو،...واسپانیازندگی کرده است.

 

اولین رمان اودرسال1955،بانام "برگ های خزان"منتشرشد.

 

دراین رمان ازمرگ دکتری در"ماکوندو"سخن کفته می شود.

 

مارکزدرسال1961رمان"کسی به سرهنگ نامه نمی نویسد"

 

رامنتشرمی کند.این رمان درباره ی سرگذشت سرهنگی بازنشسته است.

 

اما یکی ازبرجسته ترین رمان های امریکای لاتین که اکنون جهانی شده

 

 است

 "صدسال تنهایی"است (برنده جایزه ی ادبی نوبل)که مارکز ان رادر

 

 سال 1970نوشت .

 

بانوشتن این رمان وی چهره ای جهانی نام گرفت.

 

بعدازاین کتاب بودکه تب جادویی وسوررئال نوشته های مارکز

 

 باآن فضای آمریکای لاتینی ،همه گیرشد.

 

درواقع سبک جادویی مارکزباآثارش ومشخصابا این کتاب شناخته می شود.

 

به نظرم تب این نوع نوشته ها گرچه کمی فروکش نموده است ،

 

اما نوشته های مارکز این نویسنده ی کلمبیایی هنوز طرفداران زیادی دارد.

 

زندگی پرحاشیه مارکزازجمله دیدارش بارهبران سیاسی جهان چون

 

کاسترورهبرکوبا..وارتباطات زیادش بازنهای متفاوت ،

 

نکاتی واقعی است که درنوشته های وی قابل ردگیری می باشند.

 

ازمارکز رمان هاومجموعه داستان های کوتاه زیادی هم منتشرشده است

 

 که به نظر من یکی ازداستانهای کوتاه وزیبای

 

 وی "خواب نیمروزسه شنبه"ا ست،

 

این داستان کوتاه درموردسفردخترک دوازده ساله ای باترن است

 

به قلم آقای سید محمد آتشی

نمیدانی (سعادت) سروده ای از فرزانه شیدا

 
 
نهم سر را بروی شانه ات  با قلب   غـمدارم
 
 
ز نومیدی نـمیدانی چه دردی در درون دارم
 
 
نمیدانی به یأس دل چه سان این سینه می سوزد
 
 
مرا این سوز جانفسرا ، دهد  آزار بسیارم!
 
 
نمیدانی به هجرانت چه بغُضی مانده در سینه
 
 
بسان ابر پر باری زقلب و  دیده     می بارم
 
 
نمیدانی اگـر از تو ،  گذشتم   با   دلی  عاشق
 
 
زاین ؛رفتن؛  خداوندا  ، چه درد آلوده بیزارم!
 
 
نمیدانی که اشک من زدرد ومحنت عمریست
 
 
که درآن رنج تنهائی  ،‌‌ به سختی   داده آزارم
 
 
نمیدانی به چه شوقی بباغ  عشق  بالیدم
 
 
کنون پرپر شده یارا گل قلب نگون بارم
 
 
من عاشق به عشق تو همیشه باوفا بودم
 
 
؛جدائی؛ را پذیرفتن ، نمی آید به پندارم!
 
 
تو میگفتی چدائی را زمن هرگز نمیخواهی
 
 
کنون باور نمیدارم به رفتن کردی اصرارم
 
 
بمن گوئی برو یارا، سعادت پیش پای توست
 
 
سعادت را چه  میبینی؟ چو من دورم ز دلدارم
 
 
بگو یارا سعادت چیست ـ سعادت دلشکستن نیست
 
 
سعادت کو که من هردم، چنین گریان دل وزارم!
 
 
سعادت گر چنین باشد  ،  سعادت را نمیخواهم
 
 
زتو گر بگذرم روزی ،   به بدبختی به سر آرم
 
 
کنون چون ترک من کردی برو راهت نمیبندم
 
 
بروتا من  به تنهائی  ،  بگریم بر   شب تارم
 
 
مرا باور نمیداری ،  به احساسم دودل هستی
 
 
به شک بر من نظر دوزی ، کنی هر لحظه انکارم
 
 
تو از دل بی خبر بودی که تو خود قلب من بودی
 
 
ندانستی که در عشقت من عاشق گرفتارم
 
 
نمیدانی به پای تو سراسر عشق  وایثارم
 
 
به هر مــیدان  به جان   ودل  به پیکارم
 
 
فقط از روی غفلت ها تو ترکم  می کنی امروز
 
 
بخواب اندر دل غفلت که من از غصه بیدارم!
 
 
چه  سان باید بتو گویم  : توئی هستی من یارا؟
 
 
توئی تا لحظه ی مرگم یگانه یاور ویارم
 
 
چرا باور نمیداری که در قلبم توئی تنها
 
 
چه سان باید بتو گویم:
 
 
  تـــرا مــــــن « دوســـت مـــــی دارم»!!!!
 
 
  تـــرا مــــــن « دوســـت مـــــی دارم»!!!!
 
 
ســروده فـــرزانه شــــیدا
 
 

پژواک خاموشی ( بادکنک ‌)

 
در پژواک خاموشی…
 
 
 که صدایم درپشت پرچین های نامرادی…
 
 
 خموش میگردد
 

ای جاودانه آسمان تا ابد آبی…
 
 
 طوفان زده فریاد کن …
 
 
در حیرانی بادکنک های سرگردانی
 
 
که چون دل
 
 
 گم کرده را ه حیرانند !!!
 
فرزانه شیدا