چه میدانی/ شعری از فرزانه شیدا

 چه میدانی  

 گفتی   تو  بمن ز مهربانی  تو  چه  دانی

از عشق   ومحبت   وجوانی  تو چه دانی

نه  درتو   وفا   جایگزین است   ومحبت

نه   دردلء تو  جای شود عشق وصداقت

نامردی و  بی مهری  وبی صدق  وصفائی

در قلب  تو  جا نکرده  اندکی   رفاقت؟؟!!

اما تو بگو...  ز قلب ءخسته ام   چه دانی؟!

از  عمق نگاه  زار و خسته ام چه خوانی؟!

از قلبء  جفا دیده ء من  بی خبری   یار

من نیز  شدم   عاشق   ودیوانه... زمانی!!!

در عشق   و  وفا شهره شدم میان یاران

در صدق وصفا. روبوده ام. گوی ز میدان

هرجا... سخن از ..عشق شد وزمهربانی

گفتند ،،فری،،مظهر عشق است کماکان!!!

آنروز... که از عشق... شد م راهی بستر

از  عمق.ء جهنم.... آتشم نبود... کمتر!!!

در تب   دل ء من  فنا شد وشکستم از غم

از اشک همه بستر من خیس شد وتر!!!

آندم... توکجا بوده ای   ای یار ستمگر؟!

آندم ...که شدم... غرق غم و... نبود یاور

آندم... که پرستار دلم ...غم شد  واندوه

آندم  که  فقط فکر ء وفا بود در این سر؟!!!

،،فرزانه ،، سری بود پُراز منطق وبرهان

،،شیدا،، دلی ا ش ، شهره شده میان یاران

هرروز به  غم بستر ما  خیس ء سرشگی

هرشب  دل ء افسرده ما  مُرده  ز حرمان

بگذا ر ولی  با تو   همین لحظه ... بگویم

نشناخته ای... نیک مرا... ز چهر ُو رویم

آید  چو میان... زقلب وجان ء خود گذشتن

  آندم...آندم  بدرستی  نگهی بکن  بسویم  !!!!

۱۳۶۱ سه شنبه بهمن ماه

 سروده ء فــرزانه شـــیدا