پرگار
زیر این گنبد ء نیلی دلم از غم فرسـود
حاصل من ز جهان غصهء این عالـم بود
من چو پرگار به سرگشتگیم حـیرانم!!
بر دلم طعنه ء تو صد غم دیگر افـزود
حق نباشد که تو هم بر غم ء ما افزائی
بی توو طعنء توهم سینه نخواهد آســود!!
زندگـی بامن دلـخسته اگر در قهر است
خود تواند که کند یک تـنه ما را نابود
پس به آزار من ء غـمزده هّـمت مَگمار
چو منم نیستم از زندگیء خود خـشنود!!
طـعن تو جز غم و آزار ندارد حاصل
جز ز رنجـیدگی ء من نبری زین ره سود
سرزنش کردن ما چاره این مشکل نیست
نشود این گره کور ... بدین کار گـشود!!!
من بسی درغمء این روز ء سیه غمناکم
گفته های تو هم از مـن ..همه آرام ربود
روزوشــب... دیــده چـه غــمبار و دلــم
گریان است
کـی ولــی... اشــک مــرا ... دسـت ء تـو
ازچــهره زُدود !؟
گر کسی گشت گرفـتار به پیچ وخم دهر
باید اورا به دق ومرگ گرفـتار نمود ؟؟!!
بر کدامین غم ء من مرحم و دارو بودی؟!
جـز که هــردم لـب تـو زخــم ء دل و سـینه
گشود!!
بدتراین اسـت که خود ازغم ء خود میمیرم
از خــدا مـیطلبم تا بکُــشد ... ما را زود
طعنهء هرکـس و ناکـس دلـم آزرد و درید
مُــردم و باز دلــم لب به کلامی نگشود
لحظه در لحظه فقط ازدلء تو دور شـدم
دل به هـریک قـدمی راه ء جدائی پیمود
خود هـمی یافـته ام زندگـیم پرگاریــست
قـسمت ما زجهان جز غـمء این دهر نبود
پــس ازایــن... ازمـــن و... از ایـــن دل
مــن هـیچ مَـــخواه
ماکه رفـتیم جدا .. باتو وعــشقت ... بدرود
ماکه رفـتیم دگر.. باتو وعـشقت ... بدرود
فـرزانه شــیدا
چهارشنبه شهریور ماه
۱۳۶۶/۶/۲۵
آشیانه های شعر فرزانه شیدا:
