X
تبلیغات
رایتل
غم عاشق- تارا ج دل --- سروده فرزانه شیدا-ف.شیدا  چاپ
تاریخ : پنج‌شنبه 2 اسفند‌ماه سال 1386
 
 
تمام عمر من  رفته  به    تاراج
 
 
بدریای   غمی در دست امواج
 
 
منم  پادشه  غمها که  صد غم
 
 
زذُّ ُر اشک من بر سر نهد تاج
 
 
چنان  وامانده در دنیای دردم
 
 
که بر غمهای دل هم ، خود دهم باج‌!!!
 
 
به غم گویم  برو حتی دمّی چند
 
 
رهان پای    مرا  از دام  این بند
 
 
روا کن     بر دلم شور ونشاطی
 
 
که بر لبها  نهم یک لحظه لبخند
 
 
من آخر عاشقم ؛‌ رحمی بدل کن
 
 
دلی غرق   محبت  ،   ‌آرزومند
 
 
مخواه از درد  وغم ،  گیرم تباهی
 
 
بگو آخر چرا !؟ با چه گناهی؟؟؟!!!
 
 
نهادی  تاج غم بر سر ز   اشکم
 
 
رساندی سینه را درغم   به شاهی
 
 
چنان در غصه ها  بودی  کنارم
 
 
   که آواره    شدم   در   بی پناهی!!!
 
 
ولی غم   گویدم :      جانم  فدایت
 
 
توبا آن اشکها  ؛    آن گریه هایت
 
 
چنان زیبا  فشانی    اشک  غم را
 
 
که نا گیرد کسی در غصه جایت!!!
 
 
چو از غمهای   خود لب میگشائی
 
 
مرا زیبا نمائی    در  روایت  !!!
 
 
 بهر کس هم غم    دوران  نیآید
 
 
چه کس آغوش خود بر غم گشاید؟!
 
 
من اما    در دل  تو خانه   دارم
 
 
مرا دوری  تو  هرگز     نشآید!!!
 
 
من آخر عاشق    قلب  تو هستم
 
 
مرا اشک تو عاشق تر نمآید!!!
 
 
تو که خود عاشقی دانی که عاشق
 
 
نمیخواهد   شب هجران    بیآید
 
 
*****
 
 
سیه بختی من اینجا چه   پیداست
 
 
    که در دنیا فقط غم عاشق ماست!!!!
 
 
نکرده ترک دل از شور عشقش
 
 
وجودش درنگاه وچهره   پیداست!
 
 
غم آنسان    کرده  جا در سینه  من
 
 
که در خندانی لب هم  ، هویداست!!!
 
 
عجب  بر  طنز این  دنیای   جانی
 
 
   که با غم  ،  قاتل این قلب شیداست!!!
 
 
دلم سوزد  ولی بر   غصه و   غم
 
 
چو مجنون غمزده در کُنج اینجاست!!!
 
 
بیا  ای  غم  به  آغوشت   بگیرم
 
 
که قلبت همچو من غمگین و  تنهاست
 
 
عجب!!!... گویا حقیقت را تو گفتی!!!
 
 
دل ما مهربان با رنج دنیاست!!!!!
 
 
۱۳۶۲/۳/۱۵ خرداد /  فرزانه شیدا
 
 
 
بازنویسی: اسفند ۱۳۸۶