X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی
آسمون...آسمان /سروده هائی از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : یکشنبه 16 دی‌ماه سال 1386
 
آسمون
 

 

 

 

یه   آسمون      ستاره

 

از    آسمون      میباره

این       دله      بیقرارم

 

دیگه     طاقت      نداره

سکوت شب رو بشکن

 

رو لحظه های  غمگین

تو همزبون    من     باش   

 

ای    آسمون     ستاره

دیگه   دلم  شب و روز

 

فقط        بیاد      اونه

دلم   تو   این     جدایی

 

همیشه           بیقراره

 

 

 

 

آسمان

آسمان این گسترده  آبی و پر پرواز

 

گویا خانه من بود

 

یا مأنوس با دلم

 

میخواستم سر بر سینه اش نهاده

 

با ابرهایش همراه شوم درروزهای بارانی

 

گرمی خورشید را همد ل باشم در روزهای آفتابی

 

میخواستم با بادها در سفر با

 

ابرهای روان همراه گردم

 

میخواستم آینه ام دریا باشد

 

یارم پرنده

 

همزبانم خورشید وماه

 

ستاره ها دوستان شب مهتابی ام

 

میخواستم طبیعت را سخاوت اسمان باشم

 

که در شب  بوسه ای بر گل بود با شبنم 

 

تشنگی  میگرفت از سبزی دنیا

 

با باران

 

میخواستم آسمان باشم

 

گسترده ای سخاوتمند و آبی

 

که آزاد بود و رها

 

بی انتها بود و بیکرانه

 

آسمان

 

 روحم را طلب میکرد

 

من روح خویش به او می بخشیدم

 

اما

 

دنیایم خاکی بود

 

در کره ای مدور محدود در مرزها

 

با رسوم خاکی

 

من از اینجا نیستم شاید

 

قلبم اسمان را فریاد میزند

 

روحم آسمان را میجوید

 

و اگر  جایی باشد در زمین مرا

 

شاید قطعه ای درخاک خواهد بود

 

برای مردن

 

من آسمان را زندگی میکنم

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ

 

 

 www.mahich.blogfa.com